Ze zat drie weken in Japan. Voor 25 minuten BNN at work. Over super jobs gesproken. Wat zeggen we: job? Betaalde vakantie bedoelen we. Toch? Niet dus. Bridget: ‘Met één minuut televisie ben je soms een hele dag bezig. BNN at work is heel relaxt om te doen, maar het is altijd zwaarder dan je van te voren inschat. Na Japan zat ik echt stuk.’ Inmiddels is ze alweer aardig bijgetankt. Tijd om eens te checken hoe het was om uit een dojo gesmeten te worden, geisha-leerling te zijn en om in d’r bikini op tv te presenteren.

BNN: Japan was dus geen vakantie?
Bridget: Het was echt werk. Dat is BNN at work altijd. Je hebt geen moment voor jezelf. Alle uren die je hebt moet je gebruiken voor het programma. Je kunt later niet even terug om wat dingen overnieuw te doen. In die tijd moet het gewoon gemaakt worden. Dat betekent soms echt dagen van 10-14 uur maken. Maar ik weet ook wel dat ik bevoorrecht ben. Mij hoor je niet klagen.
BNN: Er zijn inderdaad ergere dingen dan betaald naar ’t land van de reizende zon te gaan.
Bridget: Ja, haha. Met BNN at work krijg ik een land natuurlijk toch al op een manier te zien zoals een toerist dat nooit krijgt. Maar Japan is ook nog eens godvergeten duur. Als je daar naartoe op vakantie gaat ben je blut. Daarom wilde ik er ook voor mijn werk naartoe. Japan was trouwens sowieso al een droom voor me. Ik had er al zo veel gave dingen over gehoord. Ik riep al na de eerste aflevering van BNN at Work dat ik er naartoe wilde.

BNN: In Japan viel je als blonde babe natuurlijk enorm op.
Bridget: Daar heb ik niks van gemerkt. Niemand die daar zijn hoofd omdraaide. Ik werd zelfs niet aangekeken. Achteraf vertelde mijn tolk wel dat ze heel vaak had gehoord dat ik zo mooi was. Bizar. Maar zo zijn ze daar opgevoed. Japanners zijn heel onderdanig. En enorm afstandelijk. Handen schudden, elkaar aankijken of zoenen doen ze niet. Ze hebben echt geen contact met elkaar.
BNN: Ook saai.
Bridget: Ik vond het wel prettig. Al dat gezoen de hele dag hoeft voor mij niet. Maar dat onderdanige vond ik afschuwelijk! Daar hou ik helemaal niet van.
BNN: Je charmes in de strijd gooien had dus geen zin?
Bridget: Nou ik denk dat het stiekem toch wel geholpen heeft dat ze van mij en mijn vrouwelijke collega’s onder de indruk waren. Aan de telefoon deed iedereen zo moeilijk, maar dààr lukte echt alles. We hebben geen enkel back-up plan hoeven te gebruiken. Dat kwam ook wel omdat we de juiste connecties hadden hoor. In Japan is alles een kwestie van introduceren. Anders kun je het echt vergeten. Steven Spielberg kwam met zijn zakken geld niet eens binnen. Quentin Tarentino idem dito. Ze willen de Japanse tradities toch af- en beschermen.

BNN: Je schijnt door een sumoworstelaar onderhanden genomen te zijn.
Bridget: Haha, ik heb inderdaad met een groot kampioen staan sumoworstelen. Nou ja, een poging tot. Want ondanks al mijn krachten bewoog ie nog geen millimeter! En dat terwijl hij mij zo optilde en naar de andere kant van de dojo (vloer) smeet.
BNN: Is het waar wat ze zeggen over sumopakjes?
Bridget: Dat ze er verder niks onderaan dragen?
BNN: Ja.
Bridget: Ja.
BNN: En jij had er eentje aan?
Bridget: Ja, maar vrouwen dragen er een soort turnpakje onder. In tegenstelling tot de mannen. Die hebben echt alleen zo’n luier aan. De binnenkant van hun benen zit ook helemaal onder de beurse plekken. Zo’n luier schuurt natuurlijk enorm. Heel smerig. Maar het was wel echt waanzinnig om te doen. Dit was ook zo’n item waarvan we bijna zeker wisten dat het niet zou lukken. De sumowereld is echt zoiets waar je normaal niet tussen komt. Zeker niet als vrouw: vrouwen brengen ongeluk en mogen niet in een dojo!

BNN: Vrouwen horen in hun bikini op tv.
Bridget: Haha, in Japan wel ja. Daar presenteren ze zelfs het nieuws in. Of ze trekken gewoon alles uit. Kan ook. Japanners zijn best seksueel gefrustreerd. Emotioneel geblokt. 
BNN: Jij hebt daar toch ook voor zo’n tv-zender gewerkt?
Brigit: Klopt, dat was heel maf. Ik heb daar een tijdje meegelopen.
BNN: In je bikini?
Bridget: Ik heb eerst in een heel kort jurkje Engelse les gegeven. Dat was gewoon te simpel voor woorden. Zo dom. Hun Engels is écht te grappig. En daarna heb ik een soort Hart van Nederland gepresenteerd. Dat was inderdaad in mijn bikini.
Op een begeven moment hebben ze me ook nog mee naar boven genomen naar een poepshow. Daar stonden allemaal po’s, waar kids op moesten poepen. Die heb ik effe overgeslagen. Maar ’s nachts heb ik nog wel de virginshow gedaan.
BNN: De virginshow?
Bridget: Ja, daar werd dus een meisje op tv ontmaagd. Heel bizar.
BNN: En daar heb jij aan meegeholpen?
Bridget: Ik heb de decors mee helpen opbouwen en dat meisje gerustgesteld.

 
BNN: Raar volk die Japanners.
Bridget: Hun cultuur is gewoon heel anders. Alles draait om presteren, over gevoelens wordt niet gepraat en vrouwen zijn minder waard. Daardoor zijn er ook hele andere dingen dan hier. BNN: Noem eens wat extreme dingen.
Bridget: Capsules waar je overdag even een uurtje kunt slapen om daarna weer door te werken, seksuologen die vrijwilligers zoeken om getrouwde vrouwen te pleasen en Onobé-bars waar vrouwen zich verkleden als mannen zodat ze complimenten kunnen geven aan vrouwelijke gasten.
BNN: Klinkt gezellig!
Bridget: Japan is meer dan dat. Neem bijvoorbeeld Kyoto. Dat is echt filmisch mooi met heel veel tempels. Precies zoals Japan in je hoofd zit. Tokio daarentegen is heftig. Maar het is er wel super schoon, je voelt je overal veilig, het eten is héérlijk, dieren worden er op handen gedragen, je hoeft nergens tip te geven en ze begrijpen de mode tenminste.
BNN: En wij niet?
Bridget: Haha, nou ja daar durven ze het tenminste te dragen. Al zien sommige dingen er niet uit: mannen met doodgeblondeerd haar bijvoorbeeld. Dat lijkt net een bos stro. Daar zou een paard nog honger van krijgen. Maar ze hebben wel weer leuke matten in hun nek. Ik heb er een hoop leuke ideeën opgedaan.

BNN: Ondertussen heb je ook nog een snelstoomcursus geisha gedaan.
Bridget: Ja, ik heb drie dagen als leerling les gehad. Dat was heel bijzonder. Volgens mij heeft een westerling dat nog nooit gedaan.
BNN: Heb je je diploma gehaald?
Bridget: Neejh, zo’n opleiding duurt 12 jaar. Ze moeten echt alles leren: hoe je moet zitten, slapen zonder je opgestoken haar te kreuken, thee moet schenken, lachen, maar ook hoe je je kimono moet aantrekken.
BNN: Dat laatste kan niet moeilijk zijn.
Bridget: Nou zo’n kimono is 30 meter lang. Daar heb je minstens een uur voor nodig.
BNN: Drie dagen voor een itempje van een paar minuten …
Bridget: Alleen het allerbeste komt erin. Dat is soms wel eens zonde ja. Maar dat maakt het programma ook wel weer sterk.
BNN: Kun je alle missers er wel netjes uitfilteren.
Bridget: Zoveel missers heb ik niet gemaakt. Dat kan ook helemaal niet. Je krijgt één kans, dan moet je het doen. Maar het hoeft helemaal niet perfect te gaan. Het gaat om de beleving. Het is juist leuk als ik op mijn bek ga of voor lul sta. Dat moet er juist in. Dat maakt BNN at work.

BNN: Wat heeft het meeste indruk gemaakt?
Bridget: Het uitzicht vanuit mijn hotelkamer op de 31ste verdieping in Tokio. Mijn raam was bijna net zo groot als de muur. Vandaar kon ik over de hele stad kijken. Dat was zó mooi.
Heel dat hotel was trouwens waanzinnig. Er zat echt alles in. Zelfs een gym en een tandarts.
BNN: Niet echt BNN at work.
Bridget: Nee, gevoelsmatig klopte dat ook niet helemaal. Normaal zitten we altijd in een hutje of een motel. Maar ja, het is wel eens leuk als iemand de hele dag voor je buigt, haha. Net als dat er bij je aankomst een fruitmand stond met een kaartje dat als je het geschild wilde hebben je even moest bellen!
BNN: Lekker werken.
Bridget: Eigenlijk was het ook wel een beetje vakantie. Ik heb helemaal niks engs hoeven doen zoals worstelen met krokodillen of mee met de moordzakenpolitie. Japan was echt waanzinnig!